 |
|
Пакаленьне ЖЖ
1/730 году. 1/2 месяца. 2 тыдні. 14 дзён. 336 гадзінаў. 20160 хвілінаў.
1209600 сэкундаў... Мне спатрэбілася 2 тыдні, каб з нуля ўліцца ў
тусоўку LiveJournal, паглядзець, што там робіцца, пачытаць дзёньнікі
(так і хочацца дадаць «незразумелай пургі») і паразважаць,
чаму ўсё-ткі склалася LiveJournal-кам'юніці.
Пра фэномэн прыцягальнасьці онлайнавых дзёньнікаў праз пару дзясяткаў
гадоў будуць пісацца дысэртацыі. Але разам з дысэртацыямі пра пісаньне,
магчыма, зьявяцца і працы, у якіх дасьледаваўся іншы фэномэн —
чытаньне.
ЖЖ для масавага карыстальніка ўзьнік у патрэбны час. Тады, калі
грамадзтва трывала падсела на лічбавыя тэхналёгіі. Тады, калі ідэя
весьці пэрсанальныя сакрэтныя дзёньнікі зрабілася непапулярнай,
а прага да пісаньня засталася. Тады, калі нешматлікія нататнікі
з падрабязнасьцямі прыватнага жыцьця, якія яшчэ захаваліся, былі
спаленыя ў камінах ці на звычайным вогнішчы пасярод лесу падчас
чарговага пікніка. ЖЖ прапанаваў людзям цікавую магчымасьць,
прагназуючы высокі попыт на сваю прадукцыю працяглы прамежак
часу.
Жаданьне лагаваць уласнае жыцьцё, відаць, закладзенае ў чалавечых
генах. Але вучоныя пакуль не навучыліся карэктаваць код ДНК такім чынам,
каб пазбавіць асобу стабільнага жаданьня падзяліцца ўласнымі думкамі,
адчуваньнямі і перажываньнямі з навакольным сьветам. Цікава, што
усіх дзёньнік-холдэраў можна ўмоўна падзяліць на дзьве групы.
Дзёньнік стваралі менавіта першыя. Стваралі для сябе. Для рэалізацыі
ўласных жаданьняў. Стваралі без жаданьня атрыманьня актыўнага фідбэку
і хардкорнага абсмоктваньня кожнага слова ў камэнтарох мільённай
чытацкай аўдыторыі. Ім гэта было не патрэбна. Патрэбна было проста
спатоліць прагу пакінуць у гісторыі больш-менш неафіцыйнае апісаньне
важнай для аўтара падзеі. Камэнтарамі, аватарамі і іншымі фішкамі
дзёньнікі абрасьлі пасьля, калі зьявілася другая група аўтараў. Людзей,
якія маюць патрэбу ў ацэнцы напісанага імі і выкладзенага на паблік
суб'ектыўнага аналізу таго ці іншага. І якія пачынаюць сумаваць, калі
празь некалькі дзён на старонках дзёньніку не зьяўляюцца камэнтары
ўдзячных наведвальнікаў.
Ніяк не магу зразумець, чаму людзям падабаецца чытаць пра працэс
кармленьня суседзкіх куранятаў і пра тое, што жыцьцё ня мае сэнсу,
калі з крана, пазначанага чырвонай кропачкай, увесь чэрвень чамусьці
цячэ халодная вада. Што нехта схадзіў у краму за кілбасой, а нехта
паехаў у летнік, дзе лавіў жабаў у сажалцы, стоячы па калена ў вадзе.
Пра тое, што Пэнціюм чатыры сапраўды хутчэй за Пэнціюм тры. Для
большасьці гэта відавочная або абсалютна непатрэбная інфармацыя.
І хутка яны разумеюць, што час, патрачаны на напісаньне камэнтароў
да сяброўскіх постаў можна было патраціць на іншыя больш карысныя рэчы.
ЖЖ — гэта фанатызм. Шматлікія, нікому не патрэбныя кам'юніці з
пастаяннай колькасьцю мэмбэраў у два чалавекі ствараюцца рэгулярна, але
пасьля стварэньня ня могуць канкрэтна сказаць, чым яны лепей тых, хто
стварылі такое самае кам'юніці на мінулым тыдні. З ЖЖ выйшлі шматлікія
бязглуздыя сустрэчы, на наступны дзень пасьля якіх цяжка ўспомніць,
хто ж там усё-ткі быў. Калі чалавек мае акаўнт у ЖЖ, ён аўтаматычна
ўспрымаецца як твой сябра, хаця займець сабе дзёньнік зараз можа любы
мудак. А на наступны дзень усе пачынаюць сутаргава напружвацца:
«А што гэта за хрэн, трэці ў другім шэрагу на нашай
фотцы?»
Але некаторым людзям гэта цікава. Гэта прыносіць ім шчасьце.
ЖЖ дапамог ім убачыць і разьвіць уласны талент складаньня літараў у
словы, а словаў у сказы, якія маюць глыбокі сэнс. І магчыма, дзякуючы
менавіта блогу сьвет атрымае новых вартых пісьменьнікаў, якія пачыналі
з камэнтароў да сяброўскіх постаў.
04.08.2004
Камэнтары
Глядзець камэнтары ў Coredump
Усяго камэнтароў: 12
Y
13.09.2004
18:38:21 |
Цикава паднаписау ты Z тут.
Але што для сябе ты вынес з ЖЖ?
Мо станеш письменникам?
Мо проста нейким публицыстам-крытыкам?
Ци кали скончыш Унивэр заб*еш на мову и на гэтую справу(каментаваньне пэуных рэчау у нашым грамадзтве), бо звычайная бытавуха — есьци , пиць, грошы адцягваюць увагу — засмоктвае? |
zedlik
14.09.2004
20:32:54 |
Вось сядзеш ты, стомлены ад праектаваньня нэўронных сетак і квантавых кампутараў, на лаву, трасянеш сваёй доўгай сівой барадою, зацягнешся касячком і падумаеш: «Эх, файны быў дзядзька. Шкада толькі, што бытавуха засмактала...» |
volia
16.09.2004
20:34:33 |
нешта змрочна тут твас! Але нешта я не зразумемела пра што сайт. Нейкі ён неаднастайны. А здымачкі- проста выдатныя! І перраклады вельмі карысныя, абавязкова скарыстаюся! |
zedlik
17.09.2004
10:27:39 |
Сайт ні пра што, гэта хатняя старонка. А хатняя старонка ня можа быць аднастайнай. Усё, што ёсьць — усё сюды. ;) |
Baradzied
19.09.2004
21:42:06 |
Pravilna zauvazana!
Mahcyma jasce zjavicca cas razvic' dumki dalej, nakont uplyvu takich tendencyj na sacyjalnuju intehratyunas'c' udzielnikau: Bo virtualnaje i sapraudnaje kola siabrou paraunac' nielha...
Mozna jasce parazvazac' na kont roznicy u karystannia bloggami u zachodnim i slavianskim sviecie i u pryvatnasci bielarusami...
Sto cihnie ich u virtualny asiarodak zamiest padtrymannia kantaktau sa svaimi "stodzionnymi"
.. Dobra tam dzie nas niama....
Bylo cikava vypadkova trapic' na hetuju staronku. Zhublienaha casu nie skaduju ;-)
Zycan'ni |
No-surprises
26.10.2004
11:31:57 |
Неяк ты гучна зазначыў - пакаленне ЖЖыстаў. Аднак ніякага пакалення няма, ёсць проста жж кам`юніці, ў параўнальнасці з іншымі тусоўкамі беларусаў у сетцы, яно нязначнае па сваёй колькасці. ЖЖ ніякі не феномэн, а такая ж абыдзенасць, як тая ж ICQ ці хатняя старонка. Каму цікава, тыя застаюцаа, каму не - зыходзяць. На густ і смак, як кажуць... Вольнасць, якую даруе нам вэб вось сапраўдны фэномен і тэма будучых дысертацый дый навуковых прац. Артыкул спадабаўся, файна напісана, прагляджу і іншыя. |
zedlik
26.10.2004
20:58:16 |
Але гэта маё ўласнае бачаньне навакольля, якое ў любым выпадку зьяўляецца суб'ектыўным. ;) Тым ня менш, асабіста я не магу зразумець, які сэнс у чытаньні падрабязнасьцяў асабістага жыцьця людзей, якіх ты нават ня ведаеш. Фэномэн менавіта ў гэтым, а ня ўласна ў ЖЖ.
І хоць размова ў артыкуле шла ня толькі пра беларускую інтэрнэт-супольнасьць, скажу два словы пра яе. Беларуская тусоўка (у тым ліку беларускамоўная) большая, чым ты ўяўляеш. Прычым яна ўжо мае такую колькасьць мэмбэраў, што усім цяжка мірна жыць і сябраваць. Узьнікаюць рознагалосьсі і спрэчкі, якія прыводзяць да падзелу кам'юніці на групы. Гэта нармальна і цалкам натуральна. Такі працэс адбываўся ва ўсіх больш-менш значных сэґмэнтах інтэрнэту і сьведчыць аб тым, што супольнасьць разьвіваецца. |
No-surprises
26.10.2004
21:42:40 |
Ёсць у Homo Sapiens адмысловая рыса, цікавіцца чым жывуць іншыя людзі. Так, эвалюцыя чаго б ні было складаны працэс, прыемна, што колькасць беларускамоўных жжыстаў павялічваецца і ў колькасным і якасным плане. |
zorna
27.10.2004
00:23:39 |
неяк Вы саркастычна так напісалі... хаця я шмат у чым з вамі згодная.
але вось:
"Калі чалавек мае акаўнт у ЖЖ, ён аўтаматычна ўспрымаецца як твой сябра, хаця займець сабе дзёньнік зараз можа любы мудак"
толькі ня так. гэта ўжо ведаеце.. у людзей недалёкіх можа такое быць. мабыць, маё меркаваньне занадта суб'ектыўнае і погляды на жыцьцё кансэрватыўныя, але абы-каго ў фрэндах не трымаю. і, ведаеце, мала і рэдка яны пішуць нешта кшталту " пра працэс кармленьня суседзкіх куранятаў і пра тое, што жыцьцё ня мае сэнсу, калі з крана, пазначанага чырвонай кропачкай, увесь чэрвень чамусьці цячэ халодная вада"
вось пра людзей, што навучыліся пісаць... мабыць, маеце рацыю (маеш рацыю - здай!:)
мне падабаюцца людзі, шўто пішуць цікава пра усё - а такія не абмінаюць увагай розныя падзеі грамадзкагі і культурнага жыцьця. пра пісьменьнікаў і казаць няма чаго, і так зразумела. |
zedlik
27.10.2004
10:46:02 |
На жаль колькасьць недалёкіх людзей імкліва павялічваецца, і зрабіць нешта з гэтым немагчыма. Прынамсі такім я ўбачыў ЖЖ у чэрвені і хоць не спрабаваў знайсьці адрозьненьні зараз, ня думаю, што нешта кардынальна зьмянілася. |
maryjka
29.10.2004
04:59:22 |
>>>Калі чалавек мае акаўнт у ЖЖ, ён аўтаматычна ўспрымаецца як твой сябра, хаця займець сабе дзёньнік зараз можа любы мудак
Гм, калі ЖЖ быў закрытай штукаю, мне падавалася, беларускія дзенікажы крыху набрыдлі адно аднаму. І напраўду трымаліся разам толькі адчуваючы сваю абранасьць. Як кажуць, у падводнай лодцы не выбіраюць.
А зараз ЖЖ млжа завестці сабе ня толькі любы мудак, але і любы харошы чалавек таксама.Да працэсу чалавечага сумоўя дадаецца сьвежая кроў любой якасьці |
Валерка
13.05.2005
16:42:09 |
ЖЖ, як і любая іншая старонка ў інэце, перш за ўсё крыніца інфармацыі. Часам натыкаесься на тое, пра што ты не думаў, цікавыя рэчы, навіны і г.д. Тое, што адбываецца ў сьвеце. Не абавязкова гэта проста дзёньнік. Але, сапраўды, выцягнуць гэтыя крупінкі інфармацыі сярод афігеннай колькасьці пастоў даволі праблематычна. Але ў такім сьвеце (інтэрнеце) мы жывем і з гэтым ніводны пашукавік нічога ня зробіць... |
|
|
|
|
|
|
|
