 |
|
Арыгінальныя расходныя матэрыялы
/* асаблівасьці беларускага інтэрнэт-клюбнага функцыянаваньня */
Пэрыяд шалёнай папулярнасьці інтэрнэт-клюбаў паціху мінае.
Прычым не па той прычыне, што скарацілася колькасьць карыстальнікаў,
а таму што нават сусед Пеця набыў чатыры тачкі і адчыніў у бліжэйшым
сутарэньні свой уласны інтэрнэт-клюб. Некаторыя карыстальнікі з часам
прасяклі, што ўводзіць свае паролі ад пошты, айсік'ю і тым больш
уласнага сайту ў інтэрнэт-кавярнях, мякка кажучы, ня вельмі бясьпечна
і адразу ж накіраваліся ў краму за мадэмамі. А асабліва прасунутыя ў
дадатак да ўсяго прасяклі яшчэ і тое, што нават уласны мадэм не ўратуе
ад няўласных асабліва пільных вачэй. Але кожны дзень зьяўляюцца новыя
юзэры, якім карціць паглядзець, а ці не напісала чаго дзевачка Каця
на іхны новы імэйл, адрас якога яшчэ ўчора быў запісаны недзе на
шматку паперы, а сёньня гэты шматок недзе схаваўся. Таму на бліжэйшыя
некалькі год стабільны попыт на паслугі інтэрнэт-кавярняў
забясьпечаны.
Кавярні змагаюцца за кліентаў, прапануючы акрамя, уласна, доступу ў
інтэрнэт яшчэ пачак розных дробязяў: раздрукаваньне на прынтары,
сканаваньне, рулі-пэдалі і астатнія вэб-камэры.
Неяк увечары я бадзяўся па горадзе, шукаючы, дзе б гэта раздрукаваць
тры аркушы паперы на лязэрным прынтары з чыстым барабанам. Увечары
цяжка знайсьці вольнае месца з паслугамі па прыстойных коштах. Ня
дужа хацелася стаяць у чэргах і чакаць невядома колькі часу, пакуль
сеткавыя графаманы адкажуць на ўсе лісты, пакінуць з тузін новых
постаў на форумах і, захаваўшы на дыскету стыраны рэфэрат, падыдуць
да дзяўчыны-апэратаркі, каб разьлічыцца.
Дарэчы, пра апэратарак. Аднойчы мяне занесла ў адну інтэрнэт-кавярню
з той самай мэтай — нешта там надрукаваць. Падышоў да апэратаркі,
і адбыўся наступны дыялёг:
— А можна ў вас раздрукаваць?
— Канешне можна!
— І колькі гэта будзе каштаваць?
— Сто рублёў — аркуш плюс машынны час, кошт якога роўны
кошту работы ў інтэрнэце.
— Ды мне не патрэбны ваш інтэрнэт. Мне толькі раздрукаваць...
А вось, здаецца, раней, у вас была такая фішка, што проста работа за
кампутарам без інтэрнэту каштуе ў некалькі разоў таньней, чым работа у
інтэрнэце.
— Ну, гэта пры наяўнасьці вольных машынаў.
Я азірнуўся, каб упэўніцца, што літаральна дваццаць сэкундаў таму
мае вочы адправілі ў мозаг карэктную інфармацыю, бо альгарытм карэкцыі
памылак у плыні зьвестак паміж вачыма і мозгам яшчэ ня вынайдзены.
Сапраўды, чатыры ці пяць кампутараў былі свабодныя.
— Дык яны ж ёсьць, &mdash я зьвярнуўся да апэратаркі зноў.
— Але тады адзін аркуш будзе каштаваць 120 рублёў.
Вы думаеце, нашая арганізацыя будзе працаваць сабе на страту?
Але, што парадавала, барабан у іх тады аказаўся чысты.
У час майго апошняга наведваньня гэтай установы вольных месцаў не
было і гэта вымусіла мяне выйсьці на вуліцу. Матэрыялізацыя байтаў
на паперу ўсё яшчэ была патрэбная, таму пошук прынтара
працягваўся.
Чарговы клюб сустрэў мяне каляровай шыльдай «Інтэрнэт-кавярня».
— Можна ў вас раздрукаваць?
— Пачакайце адну хвілінку, калі ласка.
У гэты час апэратарка прасіла мужчыну, што стаяў побач — пэўна,
які-небудзь сысадмін — прынесьці ёй чаго-небудзь
паесьці.
«Ніхрана сабе кавярня,» — падумалася.
Побач з апэратаркай стаяў нейкі хлопец, спрабуючы раздрукаваць
курсач. За кампутарамі сядзела некалькі чалавек. На маніторы
бліжэйшага да мяне кампутара зіхацела акно «Яндакс-пашпарт».
Ня сьцяне вісела фірмовая ксэраксаўская шыльдачка, якая прапаноўвала:
«Выкарыстоўвайце толькі арыгінальныя расходныя матэрыялы».
І лягатып «Xerox». Але нехта сваёй цьвёрдай рукой дапісаў
новых літараў і пазакрэсьліваў непатрэбных так, што ў выніку
атрымалася: «Мы выкарыстоўваем толькі арыгінальныя расходныя
матэрыялы». Гэта ўражвала.
Тым часам першы аркуш курсача выехаў з прынтара. Я глядзеў на яго
і думаў: «Якім жа гэта макарам лязэрны прынтар друкуе зь
якасьцю ксэракса савецкай вытворчасьці?» Хлопец і апэратарка
таксама глядзелі на тую тытульную старонку, пасярод якой можна
было ўбачыць назву работы. «Лепей ня будзе,» —
зазначыла апэратарка. Тут я заўважыў, што хлопец трымае ў рукох ужо
раздрукаваную з такой жа якасьцю работу. На ўнутраныя старонкі паклалі
ніт, але ўсё ж хацелася, каб першая была чыстай. Было відавочна, што
вэртыкальныя шэрыя палосы хлопца ня вельмі задавальнялі і ён думаў,
што рабіць далей. Я спытаўся:
— І гэта завецца арыгінальныя расходныя матэрыялы?
— Арыгінальныя расходныя матэрыялы? — перапытала
дзяўчына. — А, ну дык гэта ж для ксэракса.
Ксэракс стаяў побач і на ім вісела налепка «Xerox». Але
і на прынтары, які стаяў на паліцы, была такая самая налепка.
— Дык у вас жа на прынтары напісана, што ён «Ксэракс».
— Гэта проста налепка. Ён ня «Ксэракс», ён
«Лексмарк».
07.06.2004
|
|
|
|
|
|
|
