драўляны зэдлік   С.Б.Е.Ў.К.: чытай, што пішуць
 


Артыкулы
 
level up!

Арыгінальныя расходныя матэрыялы
/* асаблівасьці беларускага інтэрнэт-клюбнага функцыянаваньня */

Пэрыяд шалёнай папулярнасьці інтэрнэт-клюбаў паціху мінае. Прычым не па той прычыне, што скарацілася колькасьць карыстальнікаў, а таму што нават сусед Пеця набыў чатыры тачкі і адчыніў у бліжэйшым сутарэньні свой уласны інтэрнэт-клюб. Некаторыя карыстальнікі з часам прасяклі, што ўводзіць свае паролі ад пошты, айсік'ю і тым больш уласнага сайту ў інтэрнэт-кавярнях, мякка кажучы, ня вельмі бясьпечна і адразу ж накіраваліся ў краму за мадэмамі. А асабліва прасунутыя ў дадатак да ўсяго прасяклі яшчэ і тое, што нават уласны мадэм не ўратуе ад няўласных асабліва пільных вачэй. Але кожны дзень зьяўляюцца новыя юзэры, якім карціць паглядзець, а ці не напісала чаго дзевачка Каця на іхны новы імэйл, адрас якога яшчэ ўчора быў запісаны недзе на шматку паперы, а сёньня гэты шматок недзе схаваўся. Таму на бліжэйшыя некалькі год стабільны попыт на паслугі інтэрнэт-кавярняў забясьпечаны.

Кавярні змагаюцца за кліентаў, прапануючы акрамя, уласна, доступу ў інтэрнэт яшчэ пачак розных дробязяў: раздрукаваньне на прынтары, сканаваньне, рулі-пэдалі і астатнія вэб-камэры.

Неяк увечары я бадзяўся па горадзе, шукаючы, дзе б гэта раздрукаваць тры аркушы паперы на лязэрным прынтары з чыстым барабанам. Увечары цяжка знайсьці вольнае месца з паслугамі па прыстойных коштах. Ня дужа хацелася стаяць у чэргах і чакаць невядома колькі часу, пакуль сеткавыя графаманы адкажуць на ўсе лісты, пакінуць з тузін новых постаў на форумах і, захаваўшы на дыскету стыраны рэфэрат, падыдуць да дзяўчыны-апэратаркі, каб разьлічыцца.

Дарэчы, пра апэратарак. Аднойчы мяне занесла ў адну інтэрнэт-кавярню з той самай мэтай — нешта там надрукаваць. Падышоў да апэратаркі, і адбыўся наступны дыялёг:

— А можна ў вас раздрукаваць?

— Канешне можна!

— І колькі гэта будзе каштаваць?

— Сто рублёў — аркуш плюс машынны час, кошт якога роўны кошту работы ў інтэрнэце.

— Ды мне не патрэбны ваш інтэрнэт. Мне толькі раздрукаваць... А вось, здаецца, раней, у вас была такая фішка, што проста работа за кампутарам без інтэрнэту каштуе ў некалькі разоў таньней, чым работа у інтэрнэце.

— Ну, гэта пры наяўнасьці вольных машынаў.

Я азірнуўся, каб упэўніцца, што літаральна дваццаць сэкундаў таму мае вочы адправілі ў мозаг карэктную інфармацыю, бо альгарытм карэкцыі памылак у плыні зьвестак паміж вачыма і мозгам яшчэ ня вынайдзены. Сапраўды, чатыры ці пяць кампутараў былі свабодныя.

— Дык яны ж ёсьць, &mdash я зьвярнуўся да апэратаркі зноў.

— Але тады адзін аркуш будзе каштаваць 120 рублёў. Вы думаеце, нашая арганізацыя будзе працаваць сабе на страту?

Але, што парадавала, барабан у іх тады аказаўся чысты.

У час майго апошняга наведваньня гэтай установы вольных месцаў не было і гэта вымусіла мяне выйсьці на вуліцу. Матэрыялізацыя байтаў на паперу ўсё яшчэ была патрэбная, таму пошук прынтара працягваўся.

Чарговы клюб сустрэў мяне каляровай шыльдай «Інтэрнэт-кавярня».

— Можна ў вас раздрукаваць?

— Пачакайце адну хвілінку, калі ласка.

У гэты час апэратарка прасіла мужчыну, што стаяў побач — пэўна, які-небудзь сысадмін — прынесьці ёй чаго-небудзь паесьці.

«Ніхрана сабе кавярня,» — падумалася.

Побач з апэратаркай стаяў нейкі хлопец, спрабуючы раздрукаваць курсач. За кампутарамі сядзела некалькі чалавек. На маніторы бліжэйшага да мяне кампутара зіхацела акно «Яндакс-пашпарт». Ня сьцяне вісела фірмовая ксэраксаўская шыльдачка, якая прапаноўвала: «Выкарыстоўвайце толькі арыгінальныя расходныя матэрыялы». І лягатып «Xerox». Але нехта сваёй цьвёрдай рукой дапісаў новых літараў і пазакрэсьліваў непатрэбных так, што ў выніку атрымалася: «Мы выкарыстоўваем толькі арыгінальныя расходныя матэрыялы». Гэта ўражвала.

Тым часам першы аркуш курсача выехаў з прынтара. Я глядзеў на яго і думаў: «Якім жа гэта макарам лязэрны прынтар друкуе зь якасьцю ксэракса савецкай вытворчасьці?» Хлопец і апэратарка таксама глядзелі на тую тытульную старонку, пасярод якой можна было ўбачыць назву работы. «Лепей ня будзе,» — зазначыла апэратарка. Тут я заўважыў, што хлопец трымае ў рукох ужо раздрукаваную з такой жа якасьцю работу. На ўнутраныя старонкі паклалі ніт, але ўсё ж хацелася, каб першая была чыстай. Было відавочна, што вэртыкальныя шэрыя палосы хлопца ня вельмі задавальнялі і ён думаў, што рабіць далей. Я спытаўся:

— І гэта завецца арыгінальныя расходныя матэрыялы?

— Арыгінальныя расходныя матэрыялы? — перапытала дзяўчына. — А, ну дык гэта ж для ксэракса.

Ксэракс стаяў побач і на ім вісела налепка «Xerox». Але і на прынтары, які стаяў на паліцы, была такая самая налепка.

— Дык у вас жа на прынтары напісана, што ён «Ксэракс». — Гэта проста налепка. Ён ня «Ксэракс», ён «Лексмарк».

07.06.2004         

mysql_connect() [function.mysql-connect]: Access denied for user 'zedlik_dbuserx1'@'localhost' (using password: YES)
Памылка падчас выкананьня.
Паспрабуй пазьней, альбо зьвяжыся з аўтарам, калі табе сюды насамрэч трэба.

Памылка падлучэньня да сэрвэра базы дадзеных

 
 
 

навіны сайту
14.03.2015
VMS 2.9.2: адпраўка на velcom і life, падтрымка перанесеных нумароў
07.05.2012
VMS 2.9.1: выпраўленая адпраўка на velcom і life
27.04.2010
VMS 2.9: дададзены life і выпраўлены velcom
02.03.2009
Падтрымка Windows Vista для Belarusian (Latin) (Custom) Keyboard Layout
усе навіны
 
стужкі навінаў
RSS
Atom
 
вялікі брат
 
не па тэме
zedlik. Пэрсанальны блог