драўляны зэдлік   С.Б.Е.Ў.К.: чытай, што пішуць
 


Саўрыменная альтэрнатыва
 
level up!

j.Zedlik

З жыцьця кампутарніка
Первае сінцябра
Як Кірыла Менскі адпачаваў у Чэхіі
Адзінаццаты клас Васі Пупкіна
Канферэнцыя ў Ліцэі

З ЖЫЦЬЦЯ КАМПУТАРНІКА

Хай-тэк, праграмы, варыз, дровы,
Хексовы дамп, бінарны код,
Маздай, загрузка, кейс сталёвы,
Акаўнт, мыльнік, флапавод.

Бэкап, канэкт, разгон па шыне,
Мандрэйк, ліло, рэбут, дэфолт,
Рэд хэт, кансоль, траян ў машыне,
Бітрэйт, лагін, іржавы болт.

Файло, апгрэйд, балванка, сканэр,
Руткіт, ня дзейны пад віндой,
Дэвайс, сідзюк, флэшовы банэр,
Спам, пэрманэнтны гемарой.

Рэал, батон, таскбар, вінтукей,
Бэкдор, акцэс, сырцы, мадэм,
Рут, трафік, плагін, гуй, сокс, глюкі,
Скрыншот, дэбаг, RTFM.

...Між тым паціху ды няспынна —
Бы электроны ў правадох —
Усё адлічвае хвіліны
Сыстэмны таймэр, каб ён здох.

А час спыніць ніхто ня ў стане,
Жыцьцё ідзе, за ім — прысуд.
Яшчэ імгненьне, і настане
Лагоф, шатдаўн, страшны суд.

                  красавік 2003

да зьместу
 
ПЕРВАЕ СІНЦЯБРА

Страіцелі імеют цудоўную прывычку: пасьля здачы ў эксплуатацыю ўчастка дарогі ішчо два месяца маліваць разьметку, лажыць асвальт і вешаць тралейбусные правада. Вот ім умесьце з арганізатарамі Дня знаній 1.09.2002 у СКА «Уруч'е» і пасьвішчаецца.

Сінтябар. Первае чысло. Дзень знаній.
Чатыры вечара. Метро «Усход».
І на канцэрт у СКА, які так ждалі,
Народ ішоў бы на вялікі сход.

«Куды ідзёш? — хацеў знаць мент у входа, —
Са спрайтам не пушчу, ня трэба слоў!»
Вось так заўжды ў стране адных уродаў,
Каладыроў, баранаў і казлоў.

«Віват, студзент», — крычаў са сцэны хтосьці.
На вудах стужкі лёталі вакол.
Вось толькі не хапала там чагосьці...
Ды проста не было талковых слоў.

«Купляйце тэлефоны, эта модна.
І падлучацца ў МТС бягом...»
...Што к нам прыехала з страны уродаў,
Мядзьведзяў, балалаек і казлоў.

Асталась пачакаць зусім нямнога,
Апошні крок — і расьцьвітуць сады.
Ідзём хутчэй, бо блізка перамога!
Ішчо чуць-чуць, мы шчас прыдзём туды,

Куды імкнемся мы ўсе эці годы,
Як быццам не імеючы мазгоў, —
Ў краіну мнагачысьленных уродаў,
Каладыроў баранаў і казлоў.

                  Менск — Заслаўль — Менск,
                  7-9 сінцябра 2002

------------------------------------------
Аўтар выражае агромную благадарнасьць Reich'у Е. за асновапалагаючую ідзею.

да зьместу
 
ЯК КІРЫЛА МЕНСКІ АДПАЧЫВАЎ У ЧЭХІІ

                  (стылізацыя пад тэкст песьні «Куфаль піва,
                  келіх віскі» са зборніка «Крамбамбуля»)

Куфаль піва, келіх віскі налівай хутчэй!
Куфаль піва, келіх віскі паўтары яшчэ!
Так казаў Кірыла Менскі, так казаў штодзень.
Маё піва, маё віскі дзе?

Не выходзіў ён з кавярні і ў музэй ня йшоў.
З раніцы ён пачынаў сваё п'яное шоў:
— Куфаль піва, келіх віскі налівай хутчэй!
Піва, віскі паўтары яшчэ!

Неяк хлопцы ў кавярні пачалі бухаць.
І Кірыла распачаў на чэскіх хлопцаў гнаць.
Паімелі там Кірылу, візу парвалі:
Дзьве гадзіны з Чэхіі зваліць.

Ідучы ўжо на аўтобус запытаў дружбак:
— Забухаем да ад'езду ці паедзеш так?
— Куфаль піва, келіх віскі хутка мне налі,
Потым піва, віскі паўтары.

Налівалі, паўтаралі сябрукам й сабе,
Не пасьпелі на аўтобус, бо паснулі ўсе.
І адзін Кірыла Менскі хрыпла ўсё крычэў:
— Піва, віскі паўтарыць яшчэ!

                  жнівень 2002

да зьместу
 
АДЗІНАЦЦАТЫ КЛАС ВАСІ ПУПКІНА

Прашол пасьледні год учобы ў срэдней школе,
Гдзе Вася Пупкін знанія прыабрытаў.
І лёжа на дзіване, думал он аб воле,
Аб будушчым, каторае так доўга ждаў.

Ведзь кажэцца, вот-вот, ано січас наступіт
І не адступіцца, быць можэт, нікагда,
Паэтаму нямножэчка лагічным будзіт
Взглянуць на пройдзены этап, взглянуць назад.

А Вася Пупкін быў такі харошы парэнь,
Не пэтэушнік і бязьдзельнік — ліцэіст,
Паэтаму весь год ў адзінаццатам класе
Дастатачна няплоха напрагаў мазгі.

Ды кроме напражэнія мазгоў учобаў,
Іх Вася напрагаў і ў внеурочны час.
Ох, как хацеў он ўсё на сьвеце знаць, ішчо бы!
Но рэч аб гэтым, ізьвяніце, не січас.

Прыветствіе, условіе, мадэль і вродзе
Усё нармальна, но сканіраваць зачэм?
С натуры паказаць, штоб чылавечай мордзе
Ягор у сьне прышоў і сьніўся шэсьць начэй!

Усё нармальна, дваццаць пяць і дваццаць шосты
Нармальны вокліч слышыўся ў атвет ўсем цем,
Хто свой вапрос хацел задаць ва ўрэмя тоста,
Ды 25, ды 26, ды 27...

Іскалі доўга сьвет і Толю вапрашалі,
Но Толі как-та не хацелась памагаць,
Бо ліцэісты фізіку* чытаць мяшалі,
Прабіркамі зьвінелі, не давая спаць.

Вот так прашоў фізбой пасьледні ў том Ліцэе,
Но інцярэсная каманда была там:
Вяршыла нейкія цікавыя падзеі
І ўсё крычала громка: «Родзіну прадам!»

Каманда эта пад названіем «Каманда»
Ўсё ўрэмя думала пачці што галавой,
Прэцендавала сразу на раздачу грантаў,
Но толька грала у ігру фізбой-фізбой.

Пасьля яво Ліцэй спраўляў свой Дзень раждзенья:
Пантова, дажэ канферэнцыю правёл.
Ня мог Васіль адмовіцца ад прыглашэньня,
Прышол, падняўся на этаж, даклад прачол.

«Вот каладырства, — думал он ў канцэ, — да ладна,
Што тут падзелаеш, кагда вакол адстой.
Прыдзёт нармальны час, ўсё будзе шакаладна
І справадлівасьці ніхто ня скажа: «Стой!»

Прышла вясна. Васілій ўрэмя не цірая
Каля растаяўшага озера стаяў.
Напрасна донкі на лешча он доўга ставіў,
Бо Пупкін — лох — маленькай тонкасьці ня знаў.

Такой, што на яду ж усе ляшчы забілі
Іржавы болт, прычом вялізнай даўжыні,
І на какіе вудачкі іх не лавілі б —
Ня клюнець лешч ва ўрэмя нерэста, хоць жні.

Патом прышла такая странная кабета
І прэдлажыла Васін клас на плёнку сьняць:
«Даёце грошы — палучаеце касеты,
Мы будзем вас да пасіненія сьнімаць.

К прымеру, можэце на фізіке засьняцца
І как заплесьнеўшыя булачкі ясьцё.
А можна стаць у паравоз і так катацца,
Заняв сабой усё ліцэйскае крыльцо.»

І доўга так усе прыдумывалі месцы,
Куда б залезьць і быць засьнятым камерай...
Вот толька апаздалі на адзін трыместар
Ды, как лешча, спугнулі аператара.

Нарэшце наступіў той даўгажданы вечар,
Куды прышла ўся выпускная паралель.
Такая, так бы мовіць, массавая ўстрэча,
Хоць эці ўстрэчы раньшэ былі кажды дзень.

На дзіскацеке, што была пасьля канцэрту,
Васілій, без бальшых самненій, джазу даў,
Таму што ўсю амаль асноўную імпрэзу
У мягкам крэсьле мірна Васічка праспаў.

Зажав ліцэйскія ступенькі раньнім утрам,
Це ліцэісты, што дажылі да яго,
Рашылі ўдруг фатаграфіравацца гуртам.
На памяць. Што б кагда-та ўспомніць выпускной.

Но што-та ліцэістам паказалась мала,
У інтэрнаце пасідзев адзін часок,
Атправілісь ані ў трамвайчыке памалу
На блізліжашчэе балота, у лясок.

Там доўга і бяз змогі берагі тапталі,
За нейкім упыром хадзілі па гарам,
Каладыры ўсялякія ішчо крычалі:
«Цірпець ня можэм, дайце нам катамаран!»

Між цем, срок годнасьці ліцэйскава білета
Ісьцёк, і нікагда не вазрадзіцца он.
Ды Пупкін, как і быў да этава мамента,
Заўсёды будзе Ліцэістам — вот гдзе понт.

                  іюль-аўгуст 2002

------------------------------------------
* Броўнаўскае двіжэніе малекул цэ два аш пяць о аш у арганізьме чэлавека.

да зьместу
 
КАНФЕРЭНЦЫЯ Ў ЛІЦЭІ

Часьць 1. Intro.

Я не юзэр і ня хакер,
Я не очэнь круты праграмер,
А проста срэднестатыстычны ламер,
Каторы рашыў здаваць экзамен.

Ставяць ацэнкі за экзамен
Абычна па трохбальнай шкале.
І мы дагаваралісь, между намі,
Здаваць экзамен нада ў сенцябрэ.

Но ў сенцябрэ нікто ня прымець у нас экзамен.
І патаму рашылі мы не тармазіць:
Здаваць экзамен нада ў маі,
А патом ужэ ў інтэрнэт-кафэ хадзіць.

Выбар курсавых быў небагаты
(Толька інфармаціка была).
«Ну, харашо,» — падумаў я, — «зраблю праграму,
Здам курсавую, была ці не была».

Рашыў зрабіць я цекставы рэдахцір.
Свой, каляровы і прыгожы, блін.
Пашчі такі, як ў Нортане ці Фары,
А глаўнае, што я зраблю яво адзін.

Пішу праграму я к назначэннаму сроку,
Нармальны інтэрфэйс ужэ зрабіў.
І вот наш інфармацік кажэт: «Хваціць,
Падкарэкціруй і на канференцыю схадзі.

Бо для таво, штобы здаваць экзамен —
Прэдставіць прогу кампяцентнаму журы,
Зрабіць вазможнасьцяў яёных апісаньне —
Неабхадзіма для нармальных курсавых».

Пішу я саабшчэньне небальшое
Пра свой рэдахцір, кадзіроўку ASCII,
Клавіатуру, сімвалы, скан-коды,
Меню, кады, палучаныя мазалі.


Часьць 2. Канферэнцыя.

І вот настаў тот дзень благаславенны.
Прышоў на канферэнцыю чытаць даклад.
Ўнізу вісеў тот сьпісак здаравенны.
Падняўся на этаж. Быў очэнь рад.

Заўшоў у аўдзіторыю, прыняўся ждаць,
Пака камп'ютэр нам усім загрузяць.
Загрузілі ж ажно цэлых два,
Сказалі анцівірусам праверыць.

Нет, нікагда не зразумець мне
Ход мысьляў у прадвінутых людзей,
Што есьлі анцівірусам праверыць,
То будзет усё ж такі быстрэй.

І вот я захацеў праверыць
Сваю праграму на наяўнасьць
Страшэнных гэтых твараў,
Чтобы плахова не случылась.

Але ж як я не намагаўся,
Не нашоў дажэ спасылак
Анцівірусных праграмаў,
Каб січас жэ запусьціць іх.

Пачухаў я патыліцу, падумаў троху.
Тут думка празьвінела ў галаве мгнавенна:
«І была бы, навернае, няплоха
Спытацца ў камісіі пачценнай,

Як запусьціць праграму-сканэр,
Якая нам праверыць ўсе дыскеты
І дасьць дабро на запуск тых праграмаў,
Якіх на канферэнцыю прынесьлі».

Але ж, паверце мне, не відзеў я раней ніколі
Тых твараў, што на мяне тады глядзелі.
Душа завыла ад несьцярпімай болі...
А некаторыя ажно на крэслы селі.

«Вот, блін, ламер,» — пачуўся адказ, —
«Ты жэ прыехаў на канферэнцыю,
Зашоў у інфарматычны клас
І ня ведаеш, як запусьціць аплікацыю».

Яж ня ведаў, што так проста
Запусьціць тот анцівірус.
Глючны ламер, нада толька
Правай кнопкай у «Пуск» націснуць.

Чароўнае меню зьявілася аднекуль,
Гдзе жывут дагэтуль праграмныя спасылкі.
Срэдзі іх ёсьць тое, што ўсім нам трэба,
Каб на выступленьні не здарылісь памылкі.

Пасканіў сваю прогу, скапіраваў на вінт,
Праверыў — запусьцілася адразу пасьля кліку.
Закрыў — і праявіўся ўжэ не первы болт,
Зьдзіўленьне зноў не сходзіла з майго
тупога ліку.

Болт заключаўся ў жудаснай рэчы —
Простай няхватке пасадачных мест.
Прыйшлося зайсьці ў саседнія дзьверы
(Там, дзе не было аніякіх імпрэз,

А толька свабодныя стулья стаялі).
Мы падашлі да бяспомашчных крэслаў...
У хуткім часе ўсіе разабралі
І зацягнулі на нашае месца.

Ну вось пачалася імпрэза бальшая.
Праектар на сьценку праекціць карцінку,
Што на маніторы ведзь очэнь малая,
Но на сьцяне ўсе відзяць рысункі.


Часьць 3. Сам працэс.

І вот адзін перэц паказваіць графік,
Зялёны і з осямі каардзінатаў,
Гаворыць, сахраніць яво можна ў файле,
І што он паддзержываіт многа фарматаў.

Фармат BMP зрэшты панятны,
І што-та яшчо зіхацела на сьценке.
Але зьдзівіў адзін баг у захаваньні,
Нікак яво не прычысьліць к маленькім.

Бо быў адзін фармацік цікавы
Да той ступені, што можна памерці,
І ўсе стараньні магутнай праграмы
З апераціўнай памяці спасобны он сьцерці.

Фармат носіць гордую назву .ico.
Іконка, значок, каляровы ці шэры.
Але ж інцярэсны размер у яго —
Ты, таварышч, можэш ня ведаць,

Але дажэ юзэр абязаны знаць,
Што графік явоны іспорціцца сільна,
Бо 32 точкі па верцікалі
Ня змогуць ўмясьціць палучаны імэйдж.

Добра, праехалі, што ж была дальшэ?
Інтэрпрытатар з названьнем «Фанарык»,
І пры нажацьці на нужныя клавішы
Нам он всем мог ісполніць сцэнарый.

Но не ісполніў па банальнай прычыне:
Проста случайна павіснуў камп'ютэр,
Не маглі сазярцаць мы на дохлай машыне...
Как эта так, перапоўніўся буфер...

І толька праз пару дзясяткав мінут
Работу праграмы маглі наблюдаць мы.
А я ўсё ждаў: «Кагда ж кампільнут?»
Не кампільнулі, зра напрагаўся.

Былі атлоўлены ашыбкі в чыстам відзе,
Дурныя мысьлі пранясьліся ў галаве.
Но рэзультатаў я работы не ўвідзеў,
Скарэй всяво, я неўнімацельна сматрэў.

І маё мненьне цалкам саўпадаіт
С такім жэ мненьнем кампяцентнава журы,
Каторае рашыла, што праграма
(Хоць напісаная яна, між тым, на Сі),

Якая ў трох мястах нам цекст выводзіць
І можэт дажэ файлы адкрываць,
Дастойная найвысшай ўзнагароды,
І можна рэзюме у Мікрасофт пісаць.

Но доўга нам яшчо да награждзеньняў,
Бо не ўсе ішчо даклады ізлаглі,
І абменьніваньнем зрыцельскіх мненьняў
Дакладзік этат как-та завяршлі.

Пасьля перэд намі выступіў монстар
Камп'ютэрнава праграмаваньня,
Каторы жэ ўсё-такі здолеў
Асушчэствіць перэвод праграмы.

Праграму сам он не пісаў,
Как пожжэ выразіўся он,
Таксама он жэ пераклаў
Яё на нашэнскі жаргон.

Які завецца простай назвай —
Ліціратурнай рускай мовай.
І харашо, што б ўся праграма
Паддзержывала нашы словы.

А то ведзь палавіна толька
Была ў нашэй кадзіроўке,
Бо как нам выразіўся кодэр,
Былі праблемы ў падстаноўке.

Патаму што модулі этай праграмы
Замецілі, што кавырнулі іх нахальна.
І первай цэлью ставіў для сібя праграмер
Назад усё вярнуць, што бы работала нармальна.

Журы, канешна, эта ацэніла,
Ведзь перэвод праграмы зьдзелаць трудна.
Он атнімает многа ўрэмені і сілаў,
Таму вот і работа шла над ім марудна.

Мне прышлось выступаць паследнім,
Сагласна правядзённай жэрэб'ёўке,
В каторую ніхто ўжэ ня верыў,
Но позна шчас нязгодным клювам шчоўкаць.

І вот настаў мой час каронны,
І вышэл я к даске с дакладам.
...за акном праляцелі вароны...
...но пра варон пака ня нада!

Как-та прачытаў я свой даклад,
Как-та мяня выслушалі людзі,
Апяць пасьля яго быў очэнь рад
У прэдчуствіі таво, што дальшэ будзет.

А дальшэ была інцярэсьнейшая вешч,
А іменна — паказ маей праграмы.
...кагда лёд растаіць, клюнець лешч...
...но і пра ляшчоў пака ня нада!

Но вот народ у нас пашол учоны
І прэверэдлівы да той ступені, што
Яму патрэбны дажэ перэход па словам,
Што такое эта, я зараз аб'ясьню.

Кагда дзяржаць нажатым Контрал
І стрэлачныя клавішы давіць,
Курсорчык будзет бегаць чэрэз слова,
Шмат сімвалаў за раз он можэт прахадзіць.

Мол, эта для работы важна очэнь,
Хаця я сам такова не ўжыў
Ні разу ў жызьні... І бяссонных ночаў
Ня ведаў я... І сам яшчо жывы.

І завалілі ўсе мяня
Убойнымі вапросамі.
Не знаў я там, што жэ сказаць
Что б быць нармальна понятым.

І пракрычаў усім ім: «Хваціць,
Хваціць ламераў смушчаць.
Я знаць ня знаю, што такое памяць
І пра працэсэр не жэлаю знаць».

Але аднім сваім паследушчым вапросам
Какой-та кульны перэц вазразіў:
«А как жэ шрыфт мяняць у гэтым творы?»
Такім вапросам он мяня ўбіў.

Адразу. Быстра і бясьследна...
Кантрольны выстрэл не панадабіўся мне:
Я сразу поняў, с кем імею дзела —
У дос-праграмах парэнь проста сьпец.

Бо ў праграмах, што працуюць у дос-рэжыме
Экран стандартны — 80 на 25,
І шрыфт адзін, цвятоў — шаснаццаць.
Но шрыфт адзін, і эта кажды должэн знаць.


Часьць 4. Эпілог.

А ваабшчэ, усё прашло атлічна,
Прашоў тот дзень, і разбрыліся па дамам
Арганізатары, учасьнікі і зрыцелі,
С усемі ўмесьце і пашоў я сам.

Спасіба жэ камісіі пачценнай
За ейны важны і цяжолы труд,
За ейнае судзейскае уменьне,
Што прэкраціла мой славесны бруд.

Пабольшэ бы падобных канферэнцый,
Гдзе каждый можэт праявіць сібя,
Увідзіць працы везьдзясушчых канкурэнтаў,
Прыйці ў Ліцэй і выступіць ня зра.

                  Фяўраль — март 2002

Гласарый.

Нортан (Norton), Фар (FAR) — абалочкі пад DOS, у которыя встрояны цекставыя рэдахціры.
Прога — праізводная ад праграма.
ASCII — American Standard Code for Information Interchange — амерыканскі стандарт для абмена інфармацыяй.
Скан-коды — коды, каторыя вазврашчаются клавіатурай пры нажацьці на клавішы.
Анцівірус — праграма, каторая лечыць другія праграмы ад вірусаў.
Спасылка — пуць к рэсурсу.
Аплікацыя — ад анг. Application — прылажэньне, праграма.
Вінт — праізводная ад вінчэсьцер, жосткі дзіск.
Клік — шчэўчок мышкай.
BMP — Bit Map Picture — рысункі ў Windows.
Апераціўная памяць — врэменная памяць, данныя в каторай сахраняюцца толька пры падаваніі электрычэства на плату памяці.
Імэйдж — ад анг. Image — рысунак.
Сі — ад анг. С — язык праграміраваньня.
Мікрасофт ад бел. Майкрасофт ад анг. Microsoft.
Кодэр — ад анг. Coder — праграмер.
Контрал — ад анг. Control — клавіша на клавіатуры.
Стрэлачныя клавішы — клавішы, на каторых нарысованы стрэлачкі.
Курсорчык — уменьшыцельна-ласкацельнае ад бел. курсор.
Кульны — прылагацельнае ад анг. Cool.
Дос-праграмы — праграмы пад Disk Operation System.
Дос-рэжым — рэжым, у каторам работаюць дос-праграмы.
Славесны бруд — ад бел. славесны панос.  


mysql_connect() [function.mysql-connect]: Access denied for user 'zedlik_dbuserx1'@'localhost' (using password: YES)
Памылка падчас выкананьня.
Паспрабуй пазьней, альбо зьвяжыся з аўтарам, калі табе сюды насамрэч трэба.

Памылка падлучэньня да сэрвэра базы дадзеных

 
 
 

навіны сайту
14.03.2015
VMS 2.9.2: адпраўка на velcom і life, падтрымка перанесеных нумароў
07.05.2012
VMS 2.9.1: выпраўленая адпраўка на velcom і life
27.04.2010
VMS 2.9: дададзены life і выпраўлены velcom
02.03.2009
Падтрымка Windows Vista для Belarusian (Latin) (Custom) Keyboard Layout
усе навіны
 
стужкі навінаў
RSS
Atom
 
вялікі брат
 
не па тэме
zedlik. Пэрсанальны блог