КАНФЕРЭНЦЫЯ Ў ЛІЦЭІ
Часьць 1. Intro.
Я не юзэр і ня хакер,
Я не очэнь круты праграмер,
А проста срэднестатыстычны ламер,
Каторы рашыў здаваць экзамен.
Ставяць ацэнкі за экзамен
Абычна па трохбальнай шкале.
І мы дагаваралісь, между намі,
Здаваць экзамен нада ў сенцябрэ.
Но ў сенцябрэ нікто ня прымець у нас экзамен.
І патаму рашылі мы не тармазіць:
Здаваць экзамен нада ў маі,
А патом ужэ ў інтэрнэт-кафэ хадзіць.
Выбар курсавых быў небагаты
(Толька інфармаціка была).
«Ну, харашо,» — падумаў я, — «зраблю праграму,
Здам курсавую, была ці не была».
Рашыў зрабіць я цекставы рэдахцір.
Свой, каляровы і прыгожы, блін.
Пашчі такі, як ў Нортане ці Фары,
А глаўнае, што я зраблю яво адзін.
Пішу праграму я к назначэннаму сроку,
Нармальны інтэрфэйс ужэ зрабіў.
І вот наш інфармацік кажэт: «Хваціць,
Падкарэкціруй і на канференцыю схадзі.
Бо для таво, штобы здаваць экзамен —
Прэдставіць прогу кампяцентнаму журы,
Зрабіць вазможнасьцяў яёных апісаньне —
Неабхадзіма для нармальных курсавых».
Пішу я саабшчэньне небальшое
Пра свой рэдахцір, кадзіроўку ASCII,
Клавіатуру, сімвалы, скан-коды,
Меню, кады, палучаныя мазалі.
Часьць 2. Канферэнцыя.
І вот настаў тот дзень благаславенны.
Прышоў на канферэнцыю чытаць даклад.
Ўнізу вісеў тот сьпісак здаравенны.
Падняўся на этаж. Быў очэнь рад.
Заўшоў у аўдзіторыю, прыняўся ждаць,
Пака камп'ютэр нам усім загрузяць.
Загрузілі ж ажно цэлых два,
Сказалі анцівірусам праверыць.
Нет, нікагда не зразумець мне
Ход мысьляў у прадвінутых людзей,
Што есьлі анцівірусам праверыць,
То будзет усё ж такі быстрэй.
І вот я захацеў праверыць
Сваю праграму на наяўнасьць
Страшэнных гэтых твараў,
Чтобы плахова не случылась.
Але ж як я не намагаўся,
Не нашоў дажэ спасылак
Анцівірусных праграмаў,
Каб січас жэ запусьціць іх.
Пачухаў я патыліцу, падумаў троху.
Тут думка празьвінела ў галаве мгнавенна:
«І была бы, навернае, няплоха
Спытацца ў камісіі пачценнай,
Як запусьціць праграму-сканэр,
Якая нам праверыць ўсе дыскеты
І дасьць дабро на запуск тых праграмаў,
Якіх на канферэнцыю прынесьлі».
Але ж, паверце мне, не відзеў я раней ніколі
Тых твараў, што на мяне тады глядзелі.
Душа завыла ад несьцярпімай болі...
А некаторыя ажно на крэслы селі.
«Вот, блін, ламер,» — пачуўся адказ, —
«Ты жэ прыехаў на канферэнцыю,
Зашоў у інфарматычны клас
І ня ведаеш, як запусьціць аплікацыю».
Яж ня ведаў, што так проста
Запусьціць тот анцівірус.
Глючны ламер, нада толька
Правай кнопкай у «Пуск» націснуць.
Чароўнае меню зьявілася аднекуль,
Гдзе жывут дагэтуль праграмныя спасылкі.
Срэдзі іх ёсьць тое, што ўсім нам трэба,
Каб на выступленьні не здарылісь памылкі.
Пасканіў сваю прогу, скапіраваў на вінт,
Праверыў — запусьцілася адразу пасьля кліку.
Закрыў — і праявіўся ўжэ не первы болт,
Зьдзіўленьне зноў не сходзіла з майго
тупога ліку.
Болт заключаўся ў жудаснай рэчы —
Простай няхватке пасадачных мест.
Прыйшлося зайсьці ў саседнія дзьверы
(Там, дзе не было аніякіх імпрэз,
А толька свабодныя стулья стаялі).
Мы падашлі да бяспомашчных крэслаў...
У хуткім часе ўсіе разабралі
І зацягнулі на нашае месца.
Ну вось пачалася імпрэза бальшая.
Праектар на сьценку праекціць карцінку,
Што на маніторы ведзь очэнь малая,
Но на сьцяне ўсе відзяць рысункі.
Часьць 3. Сам працэс.
І вот адзін перэц паказваіць графік,
Зялёны і з осямі каардзінатаў,
Гаворыць, сахраніць яво можна ў файле,
І што он паддзержываіт многа фарматаў.
Фармат BMP зрэшты панятны,
І што-та яшчо зіхацела на сьценке.
Але зьдзівіў адзін баг у захаваньні,
Нікак яво не прычысьліць к маленькім.
Бо быў адзін фармацік цікавы
Да той ступені, што можна памерці,
І ўсе стараньні магутнай праграмы
З апераціўнай памяці спасобны он сьцерці.
Фармат носіць гордую назву .ico.
Іконка, значок, каляровы ці шэры.
Але ж інцярэсны размер у яго —
Ты, таварышч, можэш ня ведаць,
Але дажэ юзэр абязаны знаць,
Што графік явоны іспорціцца сільна,
Бо 32 точкі па верцікалі
Ня змогуць ўмясьціць палучаны імэйдж.
Добра, праехалі, што ж была дальшэ?
Інтэрпрытатар з названьнем «Фанарык»,
І пры нажацьці на нужныя клавішы
Нам он всем мог ісполніць сцэнарый.
Но не ісполніў па банальнай прычыне:
Проста случайна павіснуў камп'ютэр,
Не маглі сазярцаць мы на дохлай машыне...
Как эта так, перапоўніўся буфер...
І толька праз пару дзясяткав мінут
Работу праграмы маглі наблюдаць мы.
А я ўсё ждаў: «Кагда ж кампільнут?»
Не кампільнулі, зра напрагаўся.
Былі атлоўлены ашыбкі в чыстам відзе,
Дурныя мысьлі пранясьліся ў галаве.
Но рэзультатаў я работы не ўвідзеў,
Скарэй всяво, я неўнімацельна сматрэў.
І маё мненьне цалкам саўпадаіт
С такім жэ мненьнем кампяцентнава журы,
Каторае рашыла, што праграма
(Хоць напісаная яна, між тым, на Сі),
Якая ў трох мястах нам цекст выводзіць
І можэт дажэ файлы адкрываць,
Дастойная найвысшай ўзнагароды,
І можна рэзюме у Мікрасофт пісаць.
Но доўга нам яшчо да награждзеньняў,
Бо не ўсе ішчо даклады ізлаглі,
І абменьніваньнем зрыцельскіх мненьняў
Дакладзік этат как-та завяршлі.
Пасьля перэд намі выступіў монстар
Камп'ютэрнава праграмаваньня,
Каторы жэ ўсё-такі здолеў
Асушчэствіць перэвод праграмы.
Праграму сам он не пісаў,
Как пожжэ выразіўся он,
Таксама он жэ пераклаў
Яё на нашэнскі жаргон.
Які завецца простай назвай —
Ліціратурнай рускай мовай.
І харашо, што б ўся праграма
Паддзержывала нашы словы.
А то ведзь палавіна толька
Была ў нашэй кадзіроўке,
Бо как нам выразіўся кодэр,
Былі праблемы ў падстаноўке.
Патаму што модулі этай праграмы
Замецілі, што кавырнулі іх нахальна.
І первай цэлью ставіў для сібя праграмер
Назад усё вярнуць, што бы работала нармальна.
Журы, канешна, эта ацэніла,
Ведзь перэвод праграмы зьдзелаць трудна.
Он атнімает многа ўрэмені і сілаў,
Таму вот і работа шла над ім марудна.
Мне прышлось выступаць паследнім,
Сагласна правядзённай жэрэб'ёўке,
В каторую ніхто ўжэ ня верыў,
Но позна шчас нязгодным клювам шчоўкаць.
І вот настаў мой час каронны,
І вышэл я к даске с дакладам.
...за акном праляцелі вароны...
...но пра варон пака ня нада!
Как-та прачытаў я свой даклад,
Как-та мяня выслушалі людзі,
Апяць пасьля яго быў очэнь рад
У прэдчуствіі таво, што дальшэ будзет.
А дальшэ была інцярэсьнейшая вешч,
А іменна — паказ маей праграмы.
...кагда лёд растаіць, клюнець лешч...
...но і пра ляшчоў пака ня нада!
Но вот народ у нас пашол учоны
І прэверэдлівы да той ступені, што
Яму патрэбны дажэ перэход па словам,
Што такое эта, я зараз аб'ясьню.
Кагда дзяржаць нажатым Контрал
І стрэлачныя клавішы давіць,
Курсорчык будзет бегаць чэрэз слова,
Шмат сімвалаў за раз он можэт прахадзіць.
Мол, эта для работы важна очэнь,
Хаця я сам такова не ўжыў
Ні разу ў жызьні... І бяссонных ночаў
Ня ведаў я... І сам яшчо жывы.
І завалілі ўсе мяня
Убойнымі вапросамі.
Не знаў я там, што жэ сказаць
Что б быць нармальна понятым.
І пракрычаў усім ім: «Хваціць,
Хваціць ламераў смушчаць.
Я знаць ня знаю, што такое памяць
І пра працэсэр не жэлаю знаць».
Але аднім сваім паследушчым вапросам
Какой-та кульны перэц вазразіў:
«А как жэ шрыфт мяняць у гэтым творы?»
Такім вапросам он мяня ўбіў.
Адразу. Быстра і бясьследна...
Кантрольны выстрэл не панадабіўся мне:
Я сразу поняў, с кем імею дзела —
У дос-праграмах парэнь проста сьпец.
Бо ў праграмах, што працуюць у дос-рэжыме
Экран стандартны — 80 на 25,
І шрыфт адзін, цвятоў — шаснаццаць.
Но шрыфт адзін, і эта кажды должэн знаць.
Часьць 4. Эпілог.
А ваабшчэ, усё прашло атлічна,
Прашоў тот дзень, і разбрыліся па дамам
Арганізатары, учасьнікі і зрыцелі,
С усемі ўмесьце і пашоў я сам.
Спасіба жэ камісіі пачценнай
За ейны важны і цяжолы труд,
За ейнае судзейскае уменьне,
Што прэкраціла мой славесны бруд.
Пабольшэ бы падобных канферэнцый,
Гдзе каждый можэт праявіць сібя,
Увідзіць працы везьдзясушчых канкурэнтаў,
Прыйці ў Ліцэй і выступіць ня зра.
Гласарый.
