драўляны зэдлік   С.Б.Е.Ў.К.: чытай, што пішуць
 


Саўрыменная альтэрнатыва
 
level up!

Great Green

"Ох, ня сьпіцца цёмнай ноччу..."
"Прынімая ўміг на грудзі..."
"Дзень чудзесны-расчудзесны..."
"Ў полі дружная братва..."
"Я без цібя сіжу і плачу..."
"Сядзеў адзін я пад луной..."
"Сабралісь ў парке. Болт забілі..."
"Сустрэліся каля лядовага палацу..."
"Гэты сьвет, факін шыт, як люблю я яго..."
"Карысна ждаць таго, ва што ужо ня верыш..."
"Зьвёзды ў нябёсах нібыта калёсы..."
"У чорнай бязмежнай прасторы..."
"У міры недзе ёсць мясціна..."


пераклад і адаптацыя — j.Zedlik
* * *
Ох, ня сьпіцца цёмнай ноччу,
Толькі ўспомню облік твой.
Факін шыт! Такую рожу
Ўспомніш — страціш ўвесь спакой.

І ў душы маёй сапелі
Посьле п'янкі мужыкі.
Скока я аддаў бы дзенег,
Каб забыцца на вякі.
да зьместу
 
* * *
Прынімая ўміг на грудзі
І папутна гадзя ў душу,
Бачу, як баяцца людзі,
Што я чуўства ўсе разрушу.

І з табой луна пагасла,
Пульс ніякі — 40 герцаў,
Толькі бачу дулю з маслам,
І гарэлка грэе сэрца.
да зьместу
 
* * *
Дзень чудзесны-расчудзесны,
Ў небе солнышка гарыт.
Вельмі файна, калі лета
І ніхто не гаварыт.

І калі ня бачны пэтлы,
І глаза, як угалькі.
І яшчэ нікога нету
На адлегласьці рукі.
да зьместу
 
* * *
Ў полі дружная братва
Брэхае няўнятна.
Пачыму ты весяла,
Што-та не панятна :-\

Ланцужок із тоўстых льдзін
Зноў акутаў рэку.
Нужна помашч? Эф адзін!
Крыкні "Кукарэку".

Пакрычы "Усе казлы!"
І яшчэ што-небудзь
А пасьля даждзісь гразы,
Ўсе мы суяверны.

Як гразу пабачыш, знай:
Засталіся вершы.
Толькі тут ўжо не зявай,
Будзеш самы першы.
да зьместу
 
* * *
Я без цібя сіжу і плачу,
Апяць пустой паштовы яшчык,
І дажа спамеры ня пішут,
Но жаль, ані мяня ня слышат...

Нашмат прыемней спам чытаць,
Чым ў асю стук дэбільны ждаць.
Чакаю з радасьцю мамент,
Калі настане дысканэкт.
да зьместу
 
* * *
Сядзеў адзін я пад луной
І моўчкі думаў "Хрэн з табой".
Ды не хацелась мне апяць
Цібя убачыць і абняць.

Хацеў пачуць прыемны скрып,
А з ім — адметны каларыт
Даўно нячышчаных сапог,
Но для цібя я проста лох.
да зьместу
 
* * *
Сабралісь ў парке. Болт забілі
На чат, другія гарады,
Віно, інэт, аўтамабілі,
Хайтэк, электрапаязды.

Мы ўспомнім ўсё і пакладзем,
Заб'ем на ўсё, што можа быць.
Ды не адна з згаданых тэм
Балты ня зможа замяніць.

Ах, колькі год іх забіваюць,
Кладуць з іх помашчу на ўсё.
Агромнейшую роль іграюць
Балты ў зашчыце ад ласёў.

Паэзія! О сіла міра,
Тут Кафка побач не стаяў.
Сьціхі ж у прынцыпе наіўны,
І каладыр, хто іх чытаў.
да зьместу
 
* * *
Сустрэліся каля лядовага палацу,
Таемнай радасьцю твае гарэлі вочы.
За важнасьцю падзей забылі павітацца.
Зьмяркалась. Вырашылі забухаць да ночы.

Мы чулі аддалённы гул зьвіняшчых клюшак,
Па вуліцы мёў вецер рваную паперу...
Узялі ў магазіне пару плюшак
І скрылісь між дзярэўеў, як сьцямнела.
да зьместу
 
* * *
Гэты сьвет, факін шыт, як люблю я яго!
І штодзень мне інакш сьвеціць сонца.
Я ж узяў інтэграл, нават сам Пуасон
Нерўна курыць ў куце ля ваконца.

Надышоў час сказаць, што усе мудакі
І нарэшце стварыць цэп законаў,
А на пальцы схаванай ў кішэню рукі
Новых кольцаў надзець дзеля стонаў.

Шмат праблемаў сабе можна раптам здабыць
І ніколі ўжо іх не пазбыцца.
Можна тоўстыя сьцены навокал стварыць,
А залезшы на сьцены, зваліцца.

І маральным уродам вайну аб'явіць,
Хопіць ўжо памнажаць перадастаў!
А у краме яшчэ растваральнік купіць.
Загадзя. Для расклейваньня ластаў.
да зьместу
 
* * *
Карысна ждаць таго, ва што ужо ня верыш
І файна верыць ў тых, хто болей не жывёт.
А жызьнь твая заўсёды будзе шэрай,
Дарэмна жоўтай фарбай мазаць дрот.

Магчыма, дрот — адна вялікая памылка,
Ніколі ён ня зробіцца гаючым...
І для таго, штобы плахова не случылась,
Дрот мусіць быць сталёвым і калючым.
да зьместу
 
* * *
Зьвёзды ў нябёсах нібыта калёсы
Па небу плывуць да мяне.
А я ім махаю аранжавым носам
І ісьціну бачу ў віне.

Зялёнае возера якасна ловіць
Калёсы і ў торбу кладзе,
Карычневай гладзьдзю спакойна рэзолвіць
Адбітак у чорнай вадзе.
да зьместу
 
 
* * *
У чорнай бязмежнай прасторы
Нібыта ў чароўнай раллі
Як кветкі цвітуць ноччу зоры
Шукаючы промнем зямлі

Як хочацца іх дакрануцца
Адчуць цеплыню на руках
Ад клопатаў усіх адмітнуцца
Лавя з асалодай іх пах

Чаму я заўважыў ўсе гэта
Чаму не хілюся да сну
Надвор'е амаль што як летам
А сэрцам я чую вясну

                  красавік 2003

да зьместу
 
* * *
У міры недзе ёсць мясціна
Там сонца промень дзетскі жарт
Куды не плюнь балота з цінай
Што не ў вадзе на тым пажар

Ніхто ня ведае ў чым справа:
Сядзяць анёлы ў кандалах.
І з бруду нейкую ім страву
Гатуе на зямлі аллах.

А хто ў краіне люд кіруе?
Няма народа. У кратах мыш
Сядзіць. Свой з зернем мех пільнуе.
І рада што навокал ціш.

І што ім да занятога бога?
Навошта сонца? Зерне ёсць.
Ніхто ім не рабіў благога .
Таму мышэй і развялось :)

Ня бачна зорак з-за туману.
Замест усяго, вышэй за столь
Мы бачым постаць, як падману.
Стаіць адзін мышэй кароль.

І чым мацней мышына вера,
І чым глыбей у іх сэрцах жах,
Тым больш мышэй, і хвосцік шэры
Тарчыць ужо ва ўсіх кутках.

                  19 феўраля 2003
Дадаць камэнтар

 
 
 

навіны сайту
14.03.2015
VMS 2.9.2: адпраўка на velcom і life, падтрымка перанесеных нумароў
07.05.2012
VMS 2.9.1: выпраўленая адпраўка на velcom і life
27.04.2010
VMS 2.9: дададзены life і выпраўлены velcom
02.03.2009
Падтрымка Windows Vista для Belarusian (Latin) (Custom) Keyboard Layout
усе навіны
 
стужкі навінаў
RSS
Atom
 
вялікі брат
 
не па тэме
zedlik. Пэрсанальны блог